تنهايي ام را با تو قسمت ميكنم   سهم كمي نيست

گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست

غم آنقدر دارم كه مي خواهم تمام فصل ها را

در سفره ي رنگين خود بنشانمت  بنشين غمي نيست

حواي من بر من مگير خودستايي را كه بي شك

تنها تر از من در زمين و آسمانت  آدمي نيست

آينه ام را بر دهان تك تك ياران گرفتم

تا روشنم شد در ميان مردگانمُ  همدمي نيست

همواره چون من نه فقط يك لحظه خوب من بيانديش

    لبريزي از گفتن ولي در هيچ سويت محرمي نيست

من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم

شايد براي من كه همزاد كويرم شبنمي نيست

شايد به زخم من كه مي پوشم ز چشم شهر آن را

در دست هاي بينهايت مهربانش مرهمي نيست

شايد و شايد و هزاران شايد ديگر اگر چه اينك

به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست

ناليدن بلبل ز نو آموزي عشق است

 ور نه از پروانه نشنيديم صدايي  . . .

                       که مدادم خندید

 چه مانده است مرا تا بتراشی؟...

که من این خانه به سودای تو ویران کردم

 جنگل نیست تفاهم من و تو،

برگ سبز درویش است در استطار غروب

 افیون همه ی آبهای راکد را، بیا که گریه کنیم

                                               "بهمنی"

جنس ميله ها را نمي دانم اما احساسم مي گويد

"بچه ها"

كاغذي برداريد

بنويسيد : كبوتر زيباست

بنوسيد : كلاغ بي نهايت زشت است

بنويسيد : كه دارا خوب است

بنويسيد : كه آذر خوب است

بنويسيد : كه دارا فردا قهرمان خواهد شد

بنويسيد كه آذر فردا قهرمان مي زايد

بنويسيد كه دارا يك....دارد

بنويسيد كه آذر

بي عروسك هم مي تواند باشد

تا شب جمعه مشقتان اين باشد كه:

چرا توقف كنم ؟

همكاري حروف سربي بيهوده است

همكاري حروف سربي

انديشه ي حقير را نجات نخواهد داد

من از سلاله ي درختانم

تنفس هواي مانده ملولم ميكند

پرنده اي كه مرده بود به من پند داد كه

تا اين غزل شبيه غزل هاي من شود

چيزي شبيه عطر حضور شما كم است

گاهي تو را كنار خود احساس ميكنم

اما چقدر دلخوشي خواب ها كم است

خون هر آن غزل كه نگفتم به پاي توست !!!

" بيهوده تكرار"

 دلم تنگ است ‚ دلم مي سوزد از باغي كه مي سوزد

نه ديداري ‚نه بيداري ‚ نه دستي از سر ياري

مرا آشفته مي دارد ‚ چنين آشفته بازاري

تمام عمر بستيم و شكستيم  به جز بار پشيماني نبستيم

جواني را سفر كرديم تا مرگ‚

نفهميديم به دنبال چه هستيم

                               "عجب آشفته بازاريست دنيا

                              عجب بيهوده تكراريست دنيا "

چه رنجي از محبت ها كشيديم ‚برهنه پا به تيغستان دويديم

نگاه آشنا در اين همه چشم ‚ نديديم و نديديم و نديديم .

سبك بالان ساحل ها نديدند‚

به دوش خستگان باريست دنيا‚

مرا دراوج حسرت ها رها كرد‚عجب يار وفاداري ست دنيا

                               "عجب آشفته بازاريست دنيا‚

                              عجب بيهوده تكراريست دنيا"

ميان آنچه بايد باشد و نيست

عجب فرسوده ديواري ست دنيا

عجب خواب پريشاني ست دنيا

عجب درياي طوفاني ست دنيا

                               "عجب آشفته بازاريست دنيا

                              عجب بيهوده تكراريست دنيا"

برگ پاييزم و خسته دل از باد خزان

باغبان نيز نيامد پي دلداري من . . .

من كه ميدانم شبي عمرم به پايان ميرسد

نوبت  خاموشي من سهل و آسان مي رسد

من كه ميدانم به دنيا اعتبار ي نيست

بين مرگ و آدمي قول و قراري نيست

من كه ميدانم اجل نا خوانده مي آيد  و

راه فراري نيست